شنبه, 27 مرداد 1397 :: Saturday, 18 August 2018
کد خبر: 145508

سختی های مسیر رسیدن به شهر بدون گدا

عنصر همیشه حاضر چارراه های شهرمان، متکدیانی هستند که همواره به نیازمند بودن آن ها شک داریم و به این شکل بیشتر آن ها در لباس کلاهبردار میبینیم تا نیازمند و متکدی. شهرداری و سایر دستگاه های مربوط به این آسیب اجتماعی از دیرباز زدودن چهره شهر از متکدیان بوده و هستند.
سختی های مسیر رسیدن به شهر بدون گدا به گزارش خبرنگار اتاق خبر 24

عنصر همیشه حاضر چارراه های شهرمان، متکدیانی هستند که همواره به نیازمند بودن آن ها شک داریم و به این شکل بیشتر آن ها در لباس کلاهبردار میبینیم تا نیازمند و متکدی. شهرداری و سایر دستگاه های مربوط به این آسیب اجتماعی از دیرباز زدودن چهره شهر از متکدیان بوده و هستند.

پوستر متکدی

بحث افزایش شدید تکدی‌گری در تهران و دیگر کلان‌شهرهای کشور موضوع جدیدی نیست اما با این همه هرازگاهی صحبت از شیوه‌های جدید تکدی‌گری و رواج آن در سطح شهر به میان می‌آید که البته گاهی دور از انتظار می شود.

در این میان اما دیدگاهها متفاوت است یکی سخاوتمندی شهروندان را عامل رواج گدایی عنوان می‌کند و دیگری از درآمد میلیونی آنها داستان‌ها می‌گوید. اما اغلب کارشناسان و صاحب‌نظران فقر، بیکاری و نابسامانی‌های اجتماعی را علت اصلی رواج گدایی می‌دانند.

با این حال برنامه هایی برای ساماندهی این افراد از سوی سازمانهای متولی بهزیستی، شهرداری، وزارت کشور و رفاه مطرح می شود اما هنوز هم برنامه مدون و کاملی از سوی این نهادها ارائه نشده تا جایی که هنوز صحبت از وجود باندهای سوء استفاده از کودکان متکدی و وجود مافیای تکدی گری با درآمدهای چندصدمیلیونی از گوشه و کنار شهر به گوش می رسد.

در خیابان ها هم اگر نگاهی بیاندازیم خیلی سریع چهره های متفاوتی از گدایی جلوی چشممان نمایان می شود برخی از متکدیان با مظلوم نمایی مردم را تحت تاثیر قرار می‌دهند و ماهانه میلیون‌ها تومان از ابن راه درآمد کسب می‌کنند.

به گفته مسئولان، امروزه باندهای مافیایی تکدی‌گری به دنبال سوءاستفاده از کودکان و تحریک حس ترحم مردم، آنها را به سرچهارراهها می کشانند تا جایی که سن گدایان قدری کمتر و کوتاه قد هم شده اند.حتی به آنها آموزش می دهند که خوراکی و غذا از دست مردم نگیرند و آن را پس بزنند و فقط تقاضای پول کنند.

به عنوان آخرین برنامه ارائه شده توسط مسئولین، سیدمحمدعلی افشانی شهردار تهران در نشست خبری خود با اصحاب رسانه، اظهار کرد: یکی از سیاست‌های اصلی در این دوره اولویت دادن به مناطق کم برخوردار و محروم و اجرای پروژه‌ها در این مناطق است و یکی از مهم‌ترین برنامه‌ها موضوع کاهش آسیب های اجتماعی است که مقام معظم رهبری چند سالی است تأکید فراوانی براین موضوع دارند. در بحث کاهش آسیب‌های اجتماعی یکی از مواردی که می‌تواند نقش مهمی در این حوزه داشته باشد حذف تکدی‌گری در شهر تهران است. در شهر تهران تکدی‌گری یک عارضه‌ای است که بیننده را ناراحت و مکدر می کند.

شهردار تهران تصریح کرد: گردآوری متکدیان یکی از برنامه های ماست و امیدوارم با آگاهی بخشی رسانه ها و اطلاع رسانی ها و نقش آفرینی رسانه ها بتوانیم تا سال آینده متکدی و گدا نداشته باشیم این جزو مواردی است که برای آن برنامه‌ریزی شده است.

افشانی گفت: از متکدیان شهر تهران 70 درصد خارجی و 30 درصدی ایرانی هستند و اکثر آنها نیز تهرانی نیستند و این درحالی است که بسیاری از متکدیان از کشورهایی مثل پاکستان به تهران مراجعه کرده اند.

 

با توجه به اظهارات شهردار تهران بر آن شدیم تا بیشتر از وضعیت متکدیان تهرانی و راه حل های مواجهه با آن ها سخن برانیم.

 

 

انواع تکدی گری نوین

گدایان بالای شهر با گدایان پایین شهر متفاوت هستند.برخی از متکدیان در تهران سرقفلی داشته و کسی نمی‌تواند وارد محدوده فعالیت آنها شود. عده ای از آنها به صورت تیمی با هم کار کرده و سردسته دارند و به قول امروزی ها به صورت مافیایی و باندی کار می کنند.

گدایانی هستند که اگر کمک کمی به آنها شود قهر می کنند و با الفاظ بدی بدرقه ات می کنند.متکدیان خزنده و چسبنده ای که روی زمین می خزنند و چندقدمی را دنبالت میکنند و به لباس، دست و پایت می چسبند و تحت هیچ شرایطی شما را رها نمی کنند.

برخی از گدایان هم به شکل مسافران در راه مانده هستند که از شما پول می خواهند تا بلیط تهیه کنند تا به شهر و دیار خود باز گردند و وقتی به این افراد گفته می شود بلیت را خودمان تهیه می‌کنیم، بی خیال سفرشان می شوند.

در اتوبوس و مترو و سرچهارراهها هم گدایان خواننده وجود دارند که با داشتن دایره و تنبک و با صدای ناهنجار پولی از مردم می گیرند.برخی هم دارای اندک تحصیلاتی هستند ولی به دلیل نداشتن کار شیشه خودروها را پاک می‌کنند.

برخی از متکدیان هم سخن‌ور هستند و وارد اتوبوس و مترو می شوند و با اعتماد به نفس بالا و صدای رسا از بی پولی و بیکاری و مریضی فرزندشان ناله می کنند.البته هستند کسانی که نسخه به دست از بیماری زن و فرزند می گویند که آنها گدایان با نسخه‌اند.

عده‌ای از متکدیان هم به صورت خانوادگی کار می‌کنند و روزانه 600 تا 700 هزار تومان درآمد دارند البته هر چقدر تعداد فرزندان بیشتر باشد میزان درآمدشان هم بالاتر می‌رود.

روی یک مقوا نوشته، ندارم، بی‌پولم، زنم مریض است، در زلزله خانه‌ام خراب شده است، این دسته از متکدیان دیگر حرف نمی زنند و مردم با خواندن این نامه به آنها کمک می‌کنند به این دسته از متکدیان گدایان نامه نویس می‌گویند.

برخی از گدایان هم هستند به گدای باکلاس معروفند با تیپ و لباس متشخص در شهر ظاهر می شوند و خود را به گونه ای نشان می دهند که براثر یک حادثه کیف پولشان را دزد زده یا پول خود را در منزل جاگذاشته اند جالب که در ابتدا این افراد برای کمک درخواستی نمی دهند اما پس از چند دقیقه اصرار از سوی مردم،راضی می شوند.

گدایان محصل افرادی هستند که حتی در تابستان که مدارس تعطیل است کتابی جلوی خود گذاشتند و تکالیف مدرسه‌شان را می‌نویسند و با این کار احساسات مردم را تحریک می‌کنند.

بنابراین حالا هم که قرار است طرح جمع آوری و ساماندهی متکدیان در پایتخت آغاز شود کار سخت تر می شود چراکه امروزه زمانی که شهرداری به محل های این افراد برای دستگیریشان به همراه نیروی انتظامی مراجعه می کنند متکدیان از طریق پیامک و تلگرام به هم اطلاع می دهند یا زود متفرق می‌شوند که نتوانند آنها را دستگیر کنند.

از طرفی جمع آوری متکدیان و ساماندهی آنها در شهر تهران دارای چرخه معیوبی است و این افراد بعد از دستگیری دوباره در شهر رها می شوند.

 

 

با این همه متکدی چه کنیم؟

در واقع متكديان نه تنها با گدايي كردن درواقع هیچ کار مولدی انجام نمی دهند بلکه  خواسته و ناخواسته زمینه ساز بسیاری از آسیب ها اجتماعی می شوند .

تكدي گري، عوارض و مخاطرات زيادي را درپي داشته كه بخشي از مطالعات مقطعي و روبنايي روي اين پديده، درباره مسائلي نظير درآمد، مسكن، فقر مادي، فقر فرهنگي، ناكامي اقتصادي، نابساماني اجتماعي، و سرانجام، دستگيري و بازپروري سخن مي گويد.

عده اي سعي كرده اند اين مشكلات و مخاطرات را تعديل كنند و در نتيجه، آن را به گردن افراد ديگر بیاندازندو  نشان دهند كه تكدي گري امري طبيعي و پذيرفتني است كه مي شود آن را ناديده گرفت و با آن كنار آمد. برخي از محققين در بررسيهاي خود به ريشه ها، شيوه ها، انگيزه ها، پيامدها و راههاي رفع تكدي گري، نظر داشته ، اين ريشه ها را مشمول پيري و از كارافتادگي، مسائل خانوادگي، اعتيادو مهاجرت،دانسته كه اهميت اين پديده را براي هر كشوري مهم كرده است و در تمام كشورهاي پيشرفته دنيا كنترل و پيشگيري از اين گونه آسيب ها مورد توجه تمام سازمانهاي مردمي و دولتي است.

در اين حال در كشور ما نيز هر چند بنا بر  مواد ۷۱۲ و ۷۱۳ قانون مجازات اسلامي تكدي گري جرم محسوب مي شود به همين علت افراد متكدي مجرمندو باید با آنها برخورد قانونی شود  اما فعالیت آزادانه متکدیان و شبه متکدیان در خیابان ها و چهار راهای شهرهایی مثل تهران حکایت از آن دارد که قانون اجرا نمی شود و نهادهای مسئول توجه کافی به این امر ندارند.  هر چند علت كشيده شدن بعضي افراد به تكدي گري فقر و نياز مالي افرادو بيكاري مي باشد اما آنچه مشخص است در واقع درصد كمي از گداها از روي احتياج به تكدي گري روي مي آورند .

آنچه جالب است مافياي تكدي گري و عملكرد باندي گسترده ي اين گروه ها در شهرهايي نظير تهران است به طوري كه تعداد زيادي از متكديان ساعت كار، محل و موقعيت از پيش تعيين شده براي تكدي گري دارند و به صورت دسته جمعي و سازمان يافته و زير مديريت افراد سودجو، تكدي گري مي كنند و گاه در شهر هاي بزرگ براي گريز از قانون به دستفروشي تغيير ماهيت مي دهند و با فروش فال، گل، تميز كردن شيشه خودرو و… در بسياري از موارد شهروندان را با وجود عدم نياز مجبور به خريد كالاي گران خود مي كنند. در واقع رويكرد مقابله بااين آسيب اجتماعي نيازمند اهتمام ويژه وهمكاري نهادهاي مسئول با رويكردهاي نوين در برابر برخورد با متكديان است. چیزی که مسئله را پیچیده تر میکند وجود متکدیان نوین هستند که در قالب دستفروشی و کار یدی در خیابان ظهور پیدا کرده اند.

 

 

قانون و تکدی گری

ماده 712 قانون مجازات اسلامی، درخصوص مجرمانه بودن تکدی گری جرم انگاری کرده است:" هرکس تکدی یا کلاشی را پیشه خود قرار داده باشد و از این راه امرار معاش نماید یا ولگردی نماید به حبس از یک تا سه ماه محکوم خواهد شد و چنانچه با وجود توان مالی مرتکب عمل فوق شود علاوه بر مجازات مذکور کلیه اموالی که از طریق تکدی و کلاشی به دست آورده است مصادره خواهد شد."

سپس ماده 713 همین قانون درباره گماردن کودک برای تکدی گری پیش بینی مجازات کرده و هرکسی را که از کودک برای این کار بهره برداری کند "بزهکار" دانسته است: "هرکس طفل صغیر یا غیررشیدی را وسیله تکدی قرار دهد یا افرادی را به این امر بگمارد به سه ماه تا دو سال حبس و استرداد کلیه اموالی که از طریق مذکور به دست آورده است محکوم خواهد شد."

در همین رابطه کنوانسیون ها و پیمان هایی در مجامع جهانی به تصویب رسید که دولت ایران نیز به این کنوانسیون ها ملحق شده و الحاق یک کشور به این پیمان ها به منزله اعتبار آنها در حکم قانون داخلی خواهدبود. به عبارت ساده تر مفاد این پیمان ها در حکم قانون داخلی ایران است. ازجمله این کنوانسیون ها، پیمان نامه حقوق کودک مصوب سال 1989 سازمان ملل متحد است. در ماده 32 این پیمان نامه هرگونه بهره کشی اقتصادی از کودکان در کشورهای عضو را ممنوع دانسته است:

"1- کشورهای عضو ، حق کودک را برای برخورداری از حمایت در برابر بهره کشی اقتصادی و انجام هرگونه کاری که ممکن است زیانبار باشد یا در تحصیل کودک خللی وارد آورد، یا به سلامتی کودک یا رشد جسمانی، ذهنی، اخلاقی یا اجتماعی او آسیب رساند، به رسمیت می شناسند.

2- کشورهای عضو جهت تضمین اجرای ماده حاضر اقدامات قانونی، اجرایی، اجتماعی و آموزشی به عمل خواهند آورد. بدین منظور و با عنایت به مفاد سایر اسناد بین المللی مربوطه، کشورهای عضو به ویژه اقدامات ذیل را به عمل خواهند آورد:

الف) تعیین حداقل سن یا حداقل سنین برای اشتغال به کار

ب) تدوین مقررات مناسب در ارتباط با ساعات کار و شرایط اشتغال

پ) تعیین مجازات های مناسب یا ضمانت های اجرایی دیگر به منظور تضمین اجرای موثر ماده حاضر."

 

 

متصدیان تکدی زدایی

طبق مصوبه هشتاد ودومین جلسه عالی اداری کشور که در سال ۷۸تصویب شده سازمان بهزیستی ،فرمانداری ،شهرداری ،استانداری ،نیروی انتظامی ،دادگستری ومراکز بهداشت ،کمیته امداد ،اداره کار وفنی حرفه ای ،در مورد متکدیان مسئول هستند.

اکنون این ارگانها یکدیگر را مسئول می دانند و هیچ هماهنگی بین این نهادها صورت نمی گیرد. که اگر این هماهنگی صورت می گرفت نبایستی هیچ متکدی یا دستفروشی در سطح شهرمشاهده نمی شد وساماندهی مناسب با ریشه یابی مشکلات وجمع آوری انجام می شد.

 

 

منطقی ترین راهکار

در حال حاضر آنچه به نظر می رسد دوراهکار اساسی باید اتخاذ شود.

اول: ساماندهی موقت وجمع آوری توسط شهرداری و بهزیستی تا چهره شهر وتبعات حضور این افراد در سطح جامعه به حداقل برسد چراکه کمترین هزینه این جولان درمعرض ابتلا به اعتیاد بودن،شیوع بیماری های جنسی در میان آنها ،تبعا ت وجود بیماریهای هپاتیت وایدز ناشی از عدم کنترل بهداشتی ، تاًثیر سوءدر علاقه مندی وحضور گردشگران وتغییر نگرش آنها ، ایجاد نگرش منفی نسبت به مسئولین استان در میان آحاد جامعه ،ودر نهایت به زیر سوًال رفتن عملکرد نهادهای حمایتی ومسئول در انجام وظایف محوله ،که با ایجاد گشت های روزانه وکنترلهای مقطعی می توان سطح شهر را به یک شهر قابل تحمل تبدیل نمود.

 

دوم: انجام امور زیر بنایی از قبیل : بالا بردن سطح زندگی در روستاها که بطور طبیعی مهاجرت را کاهش می دهد. در پایان به نظر می رسد تعیین تکلیف این پدیده یک همت جسورانه ،همراه بااحساس مسئولیت وتعهد ،انجام سازمان های مربوطه به وظیفه محوله ، همراهی مردم در کمک نکردن به اینگونه افراد در سطح شهر ها وبخصوص معابر عمومی ،بالا بردن سقف آگاهی عمومی در سطح مدارس وآموزش صحیح نحوه مقابله با دو گانگی نیاز ها از طریق سخنرانی ها در مساجد واماکن عمومی.’

 

 

وظیفه دادستان و ضابطان دادگستری

در ادبیات حقوق جزا یکسری از جرایم به عنوان جرایم مشهود برشمرده شده اند. یعنی اینکه این جرایم در علن و آشکار و انظارعمومی مردم وقوع می یابد و ضابطان دادگستری ازجمله نیروی انتظامی در این گونه جرایم نباید منتظر بمانند تا شاکی و زیان دیده از جرم از آنان درخواست رسیدگی و پیگرد بزهکار را کند، بلکه باید راسا موضوع را پیگیری کرده و در اسرع وقت مراتب را به دادسرای محل وقوع جرم اعلام کنند.

 

 

نقش مردم

"دلسوزی لحظه ای" با دیدن صحنه های رقت آوری که گداها درست می کنند ، مانند نمایش پاهای زخمی ، نشان دادن چهره معصوم کودکانی که در آغوش دارند ، دست هایی معلول و نظایر این ها ، مهم ترین نقش را در در ارائه کمک های مالی به متکدیان بازی می کنند.

اگر عادت کنیم و با خود عهد ببندیم که به هیچ متکدی خیابانی کمک نکنیم و به جای آن ، کمک های خود را به خیریه ها و رابطان معتمدی که می دانیم کمک ها را به مستحقان می رسانند بدهیم یا خودمان شخصاً خانواده های نیازمندی را شناسایی و ماهانه به آنها کمک کنیم ، هم احساس انسان دوستی مان را ارضاء کرده و کمکی واقعی به همنوعانمان کرده ایم و هم ، باعث شده ایم حق فقرا به جیب کلاشان مستحق نما نرود.

واقعیت این است که بسیاری از ما ، انسان دوستی را با گداپروری اشتباه گرفته ایم و به همین دلیل است که امروزه یکی از واردات کشورمان ، گدایانی هستند که به طور قاچاق از پاکستان وارد ایران می شوند تا سهم شان را از گردش مالی صنعت تکدی گری ببرند!

قبول کنیم که هر کدام از ما ، به اندازه پولی که به متکدیان حرفه ای می کنیم در زنده نگه داشتن صنعت زشت تکدی گری سهیم هستیم.

انتهای پیام

اتاق خبر انتها

افزودن دیدگاه جدید

  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید در وب سایت منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.
x