دوشنبه, 25 تير 1397 :: Monday, 16 July 2018
کد خبر: 135030

بلوف موشکی "ترامپ"

به گزارش خبرنگار اتاق خبر 24

ترامپ بلافاصله پس از شنیدن ادعای حمله شیمیایی به دوما در غوطه شرقی دمشق، وارد توئیتر شد و ضمن تهدید، به رئیس‌جمهور سوریه اهانت کرد. وی روز 22 فروردین نیز، در توئیتر به هشدار یک مقام روس هم چنین پاسخ داد: «روسیه می‌گوید که هر موشکی را که به سوی سوریه شلیک شود، ساقط خواهد کرد. روسیه، آماده باش! چرا که موشک‌های ما خواهند آمد، موشک‌هایی زیبا، جدید و هوشمند! شما نباید شریک حیوانی باشید که با گازهای شیمیایی مردم خودش را می‌کشد و لذت می‌برد!»

پوستر جنگ سوریه

ظرف مدت چند روز، مقامات غربی توانستند انتظاری بزرگ از حمله نظامی به سوریه ایجاد کنند. بعد تبلیغاتی این حمله به حدی بود که خبرنگاران در شبکه‌های اجتماعی مدام در انتظار بودند و حواشی موضع‌گیری‌های مقامات غربی را مخابره می‌کردند. حتی برخی انتظار وقوع یک درگیری تمام‌عیار را داشتند.

بامداد 25 فروردین، سرانجام ترامپ و دوستان فرانسوی و بریتانیایی او به وعده خود عمل کردند و بنا بر اخبار رسانه‌ها بین 100 تا 120 موشک به سمت اهدافی در سوریه شلیک کردند. روسیه تعداد دقیق موشک‌های شلیک شده را 103 فروند ذکر کرد. پیش از هرچیز، توجه به این نکته ضروری است که پرتاب این تعداد موشک از منظر نظامی یک «عملیات محدود» محسوب می‌شود.

روزنامه نیویورک‌تایمز در این خصوص نوشت: «در حالی که "دونالد ترامپ" رئیس‌جمهور آمریکا پیش از حمله طوری صحبت می‌کرد که گویا یک اقدام نظامی گسترده پیش روست، اما در عمل آمریکا و متحدانش به یک حمله محدود بسنده کردند.»

همان‌طور که نیویورک‌تایمز می‌گوید هیاهوی بسیار ترامپ برای اقدام نظامی در سوریه، سرانجام به یک حمله کاملا محدود ختم شد که نه برآورده کننده انتظاراتی بود که مقامات غربی در افکار عمومی شکل داده بودند و نه از نظر میدانی می‌تواند تاثیر خاصی داشته باشد.

همان‌طور که نیویورک‌تایمز می‌گوید هیاهوی بسیار ترامپ برای اقدام نظامی در سوریه، سرانجام به یک حمله کاملا محدود ختم شد که نه برآورده کننده انتظاراتی بود که مقامات غربی در افکار عمومی شکل داده بودند و نه از نظر میدانی می‌تواند تاثیر خاصی داشته باشد.

این حمله حتی صدای گروه تروریستی جیش‌الاسلام را هم درآورد تا آن را «مسخره» بخواند. جیش‌الاسلام، تحت حمایت مستقیم عربستان سعودی، همان گروهی است که بیشترین حضور را در شهر دوما و نمایش شیمیایی آن داشت.

وبگاه النشره لبنان نیز ضمن تصریح به اینکه موازنه قوا در سوریه تغییری نکرده است، هدف حمله بامداد شنبه واشنگتن، لندن و پاریس به سوریه را «سیاسی و رسانه‌ای» خواند. سی‌ان‌ان نیز گزارش داد که «این‌طور به نظر می‌رسد که این حملات نمادین و سمبلیک بوده است و نه چیز دیگر.»

 

 

موشک های ناکارآمد آمریکایی

آنچه در خصوص این حمله چشم‌نوازی می‌کند، صرفا محدود بودن و مغایرتش با ادعاهای پیشین نیست، نحوه عملکرد موشک‌های شلیک شده نیز هست. «سرگئی رودسکوی»، سخنگوی ستاد مشترک ارتش روسیه اظهار داشت که از مجموع ۱۰۳ موشک شلیک شده از سوی متجاوزان، پدافند هوایی سوریه ۷۱ موشک را رهگیری کرد.

به گفته روسیه ارتش سوریه برای هدف قرار دادن این موشک‌ها از سامانه‌های پدافندی اس-۱۲۵، اس-۲۰۰، بوک و سام ۶ استفاده کرده است. باید توجه کرد، سامانه‌های مزبور اگرچه همچنان کارایی دارند، اما در مقایسه با سیستم‌های پدافندی روز دنیا نظیر اس – 300 و اس – 400، قدیمی محسوب می‌شوند. این بدان معناست که ارتش سوریه با سامانه‌هایی نسبتا قدیمی، بین 60 تا 70 درصد موشک‌های شلیک شده به سوی خاک خود را رهگیری کرده است. مقامات روسیه گفته‌اند که سامانه‌های دفاع موشکی سوریه که در مقابله با حملات موشکی آمریکا، فرانسه و انگلیس به کار گرفته شدند، ۳۰ سال قبل توسط اتحاد شوروی ساخته شدند.

موشک‌های رهگیری شده، همان موشک‌هایی هستند که ترامپ از آنها به عنوان «زیبا، جدید و هوشمند» یاد کرده بود و اکنون نتیجه‌ای که حاصل شده، حتما برای او و متحدانش شکست، بلکه یک افتضاح محسوب می‌شود. شبکه سی‌ان‌ان در تحلیلی درباره حملات امروز به سوریه، نوشت مسکو با بیان اینکه سامانه‌های دفاعی سوریه در زمان اتحاد جماهیر شوروی ساخته شده‌اند، به واشنگتن طعنه زد که این سامانه‌های قدیمی برای ساقط کردن «موشک‌های هوشمند و زیبای آمریکا» کافی بودند.

طبعا این احتمال وجود دارد که حملات موشکی واشنگتن، لندن و پاریس به خاک سوریه، خسارات محدودی به برخی نقاط وارد کرده باشند اما این خسارات نه با هیاهوی به راه افتاده قبل از حملات سنخیتی دارد و نه می‌تواند افتضاح موشکی سامانه‌های «زیبا، هوشمند و جدید» ترامپ را مخفی کند.

نکته جالب‌تر آنکه روس‌ها اکنون می‌گویند مسلح کردن سوریه به موشک‌های پدافندی اس – 300 را بررسی می‌کنند. سوال اینجاست که اگر اس -  300 هم به سامانه‌های دفاعی سوریه افزوده شود، دیگر رئیس‌جمهور توئیت‌باز آمریکا چگونه می‌خواهد در خصوص زیبایی موشک‌هایش ترانه‌سرایی کند؟

 

 

نتیجه حمله به سوریه چه بود؟

1- بعد از افراط ترامپ در هیاهو، روشن شد که اگر آمریکا اقدامی نکند، به مثابه افتضاحی بزرگ برای اعتبار ترامپ خواهد بود، کسی که از لحاظ روانی آدمی است که تحمل چنین وضعی را ندارد.

 

2- اگر آمریکا حمله می‌کرد و بعد رجزخوانی می‌کرد، معنایش این بود که آمریکا از جایگاه محکمی در سوریه برخوردار است. وقتی آمریکا یک هفته است تهدید می‌کند که حمله می‌کند یا در حال مشورت است که چطور و چه زمانی حمله می‌کند، معنایش پیام غیرمستقیم به روسیه و شاید ایران است که می‌خواهم حمله‌ای بکنم اما قصد جنگ و تحمیل هزینه ندارم. در این جا، روسیه و ایران به دو شکل می‌توانند عمل کنند. شکل نخست، ماجرای شعیرات و شکل دوم، تهدید جواب تهدید و موشک جواب موشک.

روسیه و ایران شکل دوم را عمل کردند و همین امر ترمز احساسات ترامپ را کشید. فرماندهان نظامی ترامپ به او هشدار دادند که هرگونه تقابل با روسیه و ایران در سوریه بسیار خطرناک است.

 

3- اهداف آمریکا در این حمله در سه سطح تعریف می‌شود؛ یک، اهداف سوریه دو، اهداف حزب‌الله و ایرانی. سه، اهداف روسی. نظامیان آمریکایی با زدن اهداف روسی و ایرانی مخالفت کرده‌اند. اهداف سوری نیز در حد نهایت شامل پایگاه‌هایی نظامی می‌شود که در صورت تعرض هم بعد از مدتی کوتاه به روند خدمات‌رسانی بازمی‌گردند.

 

4- حمله محدود ترامپ برای حفظ آبرو یا به گفته «امیل هوکایم» عضو موسسه مطالعات راهبردی بین‌الملل و از حامیان حمله به سوریه در گذشته، «برای دلخوشی خودمان»...انجام شد.  هوکایم گفته بود «تا زمانی که هیچ چشم‌انداز مشخص یا راهبرد گسترده‌تری نداشته باشیم، صرفا درگیری را تشدید کرده‌، بی‌آنکه به هدفی برسیم». و همین اتفاق هم افتاد. آمریکا حمله کرد بدون اینکه دستاوردی داشته باشد. همه می‌دانند که بخشی از موشک‌های آمریکا به اهداف اصابت نکرد، و آن دست که اصابت کرد، به ساختمان‌هایی تخلیه شده اصابت کرده است.

 

5- چنین حمله‌ای، حمله ابتر است. زیرا هیچ معادله‌ای را نه در «میدان نبرد» و نه در «میدان سیاست» سوریه و منطقه تغییر نداد؛ هیچ نیرویی جابه‌جا نشد؛ هیچ توان مؤثری از ارتش سوریه تضعیف نشد و هیچ نقصی در روند کار ارتش سوریه واقع نشد. کوه هیاهوی جنگی ترامپ، موش زایید.

 

نتیجه آنکه آمریکا به چیزی به نام «جنگ» فکر نکرد و حد اعلای گزینه ممکن را برگزید و آن «حمله‌ای محدود و خنثی» بود که متعرض منافع روسیه و ایران و حتی حزب‌الله نشد بنابراین ترامپ مقابل یک دوراهی قرار گرفت که هیچ یک بهتر از دیگری نبود؛ حمله محدود انجام شد ولی عملا در حد حفظ آبرو و ارسال پیام ماند و نتیجه‌ای موثر بر معادلات میدانی و سیاسی به بار نیاورد. اگر این حمله قبل از پاکسازی غوطه شرقی انجام می‌شد و توان ارتش سوریه را هدف می‌گرفت، آنگاه اعتبار بیشتری برای آن باز می‌شد. اگر ترامپ از دستور حمله عقب‌نشینی می‌کرد، «سه - هیچ» به ایران و روسیه باخته و آنگاه آنچه دیوید هیل گفته بود محقق می‌شد و آمریکا اندک نفوذ و اعتبار خود در سوریه را که نزد متحدانش داشت، از دست می‌داد. البته همین الان هم همین اندک اعتبار را ندارد، زیرا جیش الاسلام گروهک تحت الحمایه عربستان، حرف دل ریاض را زد و گفت این حمله «مسخره‌بازی» بود که هیچ تأثیری بر ارتش سوریه نداشت.

 

 

هدف اصلی حمله موشکی 25فروردین به سوریه

اگر پنداشته شود هدف اصلی حمله سنگین سه قدرت غربی دارای حق وتو در شورای امنیت و سه عضو مهم ناتو به سوریه، ارتش و دولت بشار اسد بوده است، به نظر درست نمی‌آید چرا که حمله سه قدرت بزرگ نظامی به کشوری در حد و اندازه سوریه موضوعیت ندارد و منطقی نیست. ضمن آنکه در خصوص مباحث مربوط به اقدام نظامی علیه سوریه - 19 فروردین تا امروز - از تنبیه دیگران بیش از سوریه سخن به میان آمد. اگر فرض کنیم غربی‌ها درصدد تنبیه روسیه بوده‌اند باز با مواردی مواجه می‌شویم که چنین فرضی مخدوش می‌گردد. عدم واکنش متناسب روسیه در برابر تهاجم عمدتاً موشکی به سوریه نشان می‌دهد، حداقل روس‌ها خود را مخاطب مستقیم این حملات نمی‌دانسته‌اند چرا که برخلاف دیگر یاری‌گران دولت سوریه، روسیه امکانات لازم و کافی را برای دفع این حملات داشته است.

با این هدف اگر سوریه را خارج از موضوع حملاتی که در خاک او شده ارزیابی کنیم و انفعال روسیه را دلیلی بر عدم طرفیت او در این ماجرا بدانیم به «ایران» می‌رسیم. جان بولتون مشاور تازه‌کار امنیتی رئیس جمهور آمریکا دقایقی پس از آغاز حمله نظامی به عمق خاک سوریه در توئیت خود نوشت: «سوریه یک سایه است، هدف اصلی ایران است» همه می‌دانیم که بولتون نقش مهمی در اقناع ترامپ به ضرورت حمله به سوریه داشته و یک محور اساسی در جلسه جمع‌بندی روز جمعه‌ گذشته بوده است. یک تحلیل‌گر سرشناس اسرائیلی با اشاره ضمنی به حمله‌ چهار روز پیش جنگنده‌های اسرائیلی به فرودگاه نظامی تیفور که منجر به شهادت ده پرسنل سپاه پاسداران گردید و نیز با اشاره به قصد و عزم ایران در مقابله به مثل در توئیت خویش نوشت: مقام‌های اسرائیلی معتقدند حملات به سوریه بی‌رمق، نمادین و تاکتیکی بوده و جنبه بازدارندگی نداشته است.

یک تحلیل‌گر دیگر اسرائیلی - یوسه آنجاس - ساعتی پس از پایان حملات سه عضو برجسته ناتو به سوریه در توئیت شخصی خود نوشت: این ضربه محدود، تناسبی با حجم تهدیدات و وعده‌هایی که غربی‌ها می‌دادند نداشت و فاقد تأثیر نظامی بود.

اگر از منظری واقع‌گرایانه هم به صحنه‌ نظامی و سیاسی سوریه نظری بیندازیم تأیید می‌ کنیم که هر کسی که امروز در سوریه از جمله حمایت از تمامیت ارضی سوریه و دفاع از مردم و نظام حکومتی آنان قرار دارد به دعوت و پیگیری ایران در آنجا حضور دارند و منشأ حضور روسیه، حزب‌الله لبنان و سایر نیروهای مقاومت منطقه‌ای در سوریه، ایران است. کما اینکه ایران مهمترین عامل بقاء کشور سوریه و دولت آن به حساب می‌آید. در واقع در این حمله همان‌گونه که بولتون با صراحت و صهیونیست‌ها به طور ضمنی بیان کردند، ترساندن ایران و واداشتن آن به رها کردن سوریه و امکان‌دهی به غرب برای سیطره بر سوریه، لبنان، فلسطین و ... است. کما اینکه همین امروز صهیونیست‌ها با صراحت گفتند ما تا زمانی که نیروهای ایران سوریه را ترک نکنند به حملات خود علیه مواضع ایران در سوریه ادامه می‌دهیم اما در حین حال واقعیت این است که حمله‌ امروز سه قدرت نظامی غربی به سوریه بیش از آنکه یک ابتکار حساب شده به قصد واداشتن ایران به خروج از سوریه باشد یک انتقام کم‌رمقی بود به گونه‌ای که می‌توان آن را ضعیف‌تر از حمله دوشنبه گذشته رژیم صهیونیستی به فرودگاه تی‌فو دانست.

انتهای پیام

اتاق خبر انتها

افزودن دیدگاه جدید

  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید در وب سایت منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.
x