شنبه, 25 آذر 1396 :: Saturday, 16 December 2017
کد خبر: 123125

در مدح پیامبر اسلام و رئیس مذهب شیعه

روز هفدهم ربیع الاول به مناسبت ولادت باسعادت پیامبر مکرم اسلام صلوات الله علیه و رئیس مذهب شیعه علیه السلام نزد شیعیان از اهمیت ویژه ای برخوردار است. به همین جهت گزارش پیش رو به مقام شامخ پیامبر اسلام و نقش امام جعفر صادق علیهما السلام اختصاص یافته است.
در مدح پیامبر اسلام و رئیس مذهب شیعه به گزارش خبرنگار اتاق خبر 24

میلاد با سعادت پیامبر ( ص ) در عام الفیل یعنی چهل سال پیش از بعثت و در ماه ربیع الاول بوده است .  آنچه مورد اختلاف است روز ولادت ایشان است. شیعه آن را در هفدهم و سنی در دوازدهم ماه می داند . ولادت پیامبر(ص) با حوادث و اتفاقات خارق العاده ای همراه بود از جمله :

ایوان كسری شكافت و چهارده كنگره آن فرو ریخت ، آتشكده فارس با آنكه هزار سال بود خاموش نشده بود خاموش شد ، دریاچه ساوه فرو نشست ، تمامی بتها به رو در افتادند ، موبدان و كسری خوابهای وحشتناكی دیدند ، تخت سلطنتی تمامی پادشاهان جهان سرنگون شد و نوری از وجود آن حضرت به سوی آسمان بلند شد و منطقه وسیعی را روشن ساخت.

در هفدهم ربیع الاول، فرشتگان عرش، در انتظارند تا سرزمین مدینه از درخشش ششمین آفتاب امامت نیز منور شود. در خانه امام محمد باقر علیه السلام ، چشمه چشم های منتظر می جوشد تا از دیدن رخسار کودکی یوسف جمال، زلال شود.عاقبت، انتظار به پایان می رسد. ششمین حجت خدا چشم برجهان می گشاید.

 

از باب اینکه ماه روز 17ربیع الاول مصادف با دو عید بسیار مهم و گرانقدر است لذا بر آن شدیم در مورد ابعاد خاصی از وجود مقدس پیامبر مکرم اسلام و همچنین وجه تسمیه مذهب تشیع به نام مذهب جعفری بنویسیم.

 

 

پیامبر بزرگ اسلام و مقام بندگی خدا

بندگی خدا، عالی ترین مقام انسان است. بندگی نه تنها با شأن و کرامت انسان منافات ندارد بلکه در جهت رشد و تکامل او می باشد زیرا در برابر وجودی که کمال مطلق است به پرستش و بندگی می پردازد و همه هستی در قبضه قدرت اوست. آن که بندگی خدا می کند با قرار دادن خود در برابر تابش نور الهی به تدریج به سمت کانون بی انتهای کمال مطلق به حرکت درمی آید و بهره ای از کمال مطلق را در خود تجلّی می بخشد.

آیات زیادی از قرآن اشاره به مقام عبودیّت و بندگی پیامبر(صلی الله علیه و آله و سلم) دارد. مقامی که زمینه ساز دستیابی به سایر مقام ها از قبیل نبوّت، رسالت، رفتن به معراج و ... بوده است، به عنوان نمونه:

 

*** «سُبحان الَّذی اَسری بِعَبدِهِ لَیلاً مِنَ المَسجِدِ الحَرامِ اِلَی المَسجِدِ الاَقصَا الَّذی بارَکنا حَولَهُ لِنُرِیَهُ مِن ءایـتِنا اِنَّهُ هُوَ السَّمیعُ البَصیر؛ پاک و منزّه است خدایی که بنده اش را در یک شب از مسجد الحرام به مسجد الاقصی - که گرداگردش را پربرکت ساخته ایم - برد تا برخی از آیات خود را به او نشان دهیم، چرا که او شنواو بیناست.»

ذکر «عبد» برای پیامبر(صلی الله علیه و آله و سلم) می تواند اشاره به تأثیر عبودیّت در رفتن به معراج باشد و مسلّما مراد از عبد، عبد تکوینی نیست زیرا همه در این معنا شریکند آنچه دراین مسأله تأثیر داشته، عبودیّت اختیاری است.

 

*** «واِن کُنتُم فی رَیبٍ مِمّا نَزَّلنا عَلی عَبدِنا فَأتوا بِسورَةٍ مِن مِثلِهِ وَادعوا شُهَداءَکُم مِن دونِ اللّهِ اِن کُنتُم صادِقین؛ اگر درباره آنچه بر بنده خود [پیامبر(صلی الله علیه و آله و سلم) [ نازل کردیم شک دارید (دست کم) یک سوره همانند آن بیاورید و گواهان خود را از غیر خدا (برای این کار) فراخوانید، اگر راست می گویید.»

عبودیّت خدا او را شایسته نزول وحی کرد و با اینکه امّی و درس نخوانده بود کتابی آورد که هیچ کس نتوانست و نمی تواند حتّی سوره ای مانند آن بیاورد. در مواردی از قرآن، پیامبر(صلی الله علیه و آله و سلم) به عنوان عبد (بنده) معرفی شده است که پیامبر(صلی الله علیه و آله و سلم) در همه این موارد به عنوان عبد خدا مطرح است. چه در موردی که با دشمنان خدا در میدان جنگ نبرد می کند، و چه در آغاز رسالت، و چه به هنگام اِسراء و رفتن به معراج و چه آن گاه که برای موجود نامرئی به نام جنّ قرآن می خواند، و چه به هنگام نزول قرآن، و ... در همه این موارد او یک بنده خداست و همه مسئولیت ها و مقامات معنوی از عبودیّت ناشی شده است.

بنابراین پیروان آن حضرت باید به این مسأله توجه داشته باشند، مبادا درباره اش غلوّ کنند و از مقام بندگی خدا او را بیرون ببرند چنان که مسیحیان مرتکب این اشتباه شدند در حالی که مسیح(ع) از این که خود را بنده خدا بداند، استنکاف نمی کرد.

خداوند تعالی همه ما را در مسیر بندگی خودش سربلند گرداند.

 

*** دین مبین اسلام در طول این 1400سال با فراز و نشیب های فراوانی دست و پنجه نرم کرده است. اما اینکه کدام امام پرچم داره مذهب تشیع می باشد باید به واژه معروف مذهب جعفری عنایت بیشتری داشته باشیم. در همین مورد به مناسبت سالروز ولادت با سعادت امام جعفر صادق علیه السلام به خدمات ایشان جهت احیاء سنت رسول الله خواهیم پرداخت.

 

مذهب جعفری (ع)

هیچ تاکنون به این نکته اندیشیده اید که چرا ما شیعیان راپیروان مذهب جعفری می خوانند؟ در میان امامان دوازدگانه شیعه چرا مذهب ما به ایشان انتساب یافته است؟ با توجه به این که امام جعفر صادق(علیه السلام) ششمین امام شیعه هستند مگر پیش از ایشان  وضعیت  شیعه چگونه بوده و به عبارت دیگر چرا مذهب شیعه علوی یا حسنی یا حسینی یا سجادی و یا باقری نامیده نشده است؟

دوره امامت  حضرت که از سال 114 هجری آغاز شده تا سال 148 هجری ادامه یافت. یکی از شرایط بحرانی تاریخی در اسلام بود زیراکه بنیان حکومتی یکصدساله فرو ریخته بود و بنیان حکومت  پانصد ساله  ای پی ریزی می شد و همت اصلی سران حکومت تازه، کوبیدن مخالفان بود. مثلا توجه کنید که از سال 132 که رسما حکومت عباسیان آغاز شد تا سال 137 هجری سردمداران آن از هیبت و عظمت یکی از بزرگترین سرداران خود یعنی ابومسلم خراسانی هراس داشتندو تا او را با حیله و فریب نکشتند احساس آرامش نکردند وامام صادق(علیه السلام) با توجه به این فضا، پایه های فکری نظام تشیع یاطرح جایگزین را بنانهاد.

امام جعفرصادق(علیه السلام) در مسیرتکاملی حرکت شیعه گام مهمی را. یعنی پس از آنکه مردم بر اثر مجاهدت های امامان پیشین به ناصحیح بودن مذهب رسمی و دیگر اندیشه های منبعث از آن و نیزحرکت های سیاسی مبتنی برآن در سالهای گذشته پی بردند آماده بودند تا طرح جایگزین مکتب اهل بیت را دریافت کنند و امام صادق(علیه السلام) همان بزرگواری است که با توجه به یک موقعیت استثنایی  تاریخی طرح جایگزین شیعه را به هنگام ارائه کرد و امامان دیگربه شرح و بسط بعضی از ابعاد آن پرداختند.

سالها پیش از امامت حضرت صادق(علیه السلام) تقریبا یکصدو سیزده سال پیش،جد ایشان پیامبر اکرم(صلی الله علیه و آله وسلم) در روزی گرم و سوزان و به هنگام بازگشت از آخرین حج خود در غدیر خم جانشینی خویش را به فرمان خدای به امام علی(علیه السلام) واگذار کرد و بر اساس منابع شیعی و بعضی از منابع اهل سنت از مردم دراین باره بیعت گرفت. اما صلاحدید پیامبر اکرم(صلی الله علیه و آله وسلم) به دلایلی مورد پذیرش بعضی از صحابه  قرار نگرفت و با رحلت  حضرت، خلافت در سقیفه بنی  ساعده  مسیری تازه یافت.

دراین فضای تیره که مذاهب اهل سنت در حال شکل گیری بودند چه چیزی می توانست  شیعه را پایدار سازد؟

آنچه که به درون فرهنگ مردم راه یابد و تفسیر آنها را از رابطه خود با خدا و جامعه اسلامی دگرگون سازد.

پس در حقیقت گام مهم در بنیانگذاری یک مکتب را حضرت صادق(ع)برداشت. گویا مردمی که از پس قیام امام حسین(علیه السلام) دلداده این خاندان شده بودند به سراغ آنها آمده و می پرسیدند که اگر نه امویان و نه عباسیان شما چه می گویید؟ و چه تفسیری از اسلام دارید؟ و به عبارت روشن تر طرح جایگزین شما چیست؟

نشان دادن یک تفسیر جامع ازخدا، رابطه مردم با او و انسان موردنظر اسلام در آن زمان مهمترین دغدغه های حضرت امام جفعر صادق(ع)بوده است اعتقادات عقلانی، اخلاق بایسته و دستورالعمل های فردی واجتماعی (فقه) مهمترین حوزه هایی بود که امام صادق(علیه السلام) در آن هابه طرح و اندیشه دینی پرداختند و چون چنین شد، تشیع دارای شناسنامه رسمی گردید و مذهب ما به نام ایشان مزین شد.

انتهای پیام
اتاق خبر انتها

افزودن دیدگاه جدید

  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید در وب سایت منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.