شنبه, 25 آذر 1396 :: Saturday, 16 December 2017
کد خبر: 122506

سالروز خیانت سازمان ملل در حق جهان اسلام

امروز، 29 نوامبر، در تقویم سازمان ملل متحد روز "همبستگی با مردم فلسطین" نامگذاری شده است. جالب است بدانیم که درست 30سال قبل از اینکه این روز در حمایت ازمردم فلسطین نامگذاری شود، سازمان ملل با صدور قطعنامه ای نیمی از کشور فلسطین را به چوب حراج گذاشت و سرآغازی برای آوارگی و درد و رنج مردم آن رقم زد.
سالروز خیانت سازمان ملل در حق جهان اسلام به گزارش خبرنگار اتاق خبر 24

وقتی خط مشی ها مشخص شود، آنگاه تحلیل آسان گشته و عملکرد ها متناسب با واکنش های احتمالی خواهد بود. اگر تاریخ معاصر را تورق کنید و اندکی به تعاملات کشورها با یکدیگر دقت نمایید؛ سیاست های عمومی آن ها برایتان مشخص می شود. به عنوان مثال برخورد های سازمان ملل با کشورهای مختلف همیشه با ساز و کار یکسانی بوده است. یعنی همیشه در مورد کشورهای خاصی تصمیمات جهت داری را اتخاذ کرده است و همیشه در مقابل برخی کشورها سیاست های منفعلانه داشته است.

برای شفاف تر شدن موضوع لازم است چند مثال بیاوریم.

آمریکا، کشوری است که با اغراض انسان دوستانه بر سر هیروشیما و ناکازاکی بمب اتمی می اندازد. آمریکا کشوری است که با نیت مبارزه با تروریسم به عراق و افغانستان یورش نظامی میکند و ده ها برابر آنچه که تروریسم خسارت به بار آورده است در این کشورها هزینه های جانی و مالی بر دست انسانیت می گذارد. آمریکا کشوری است که به عربستانی که در حال جنگ با کشور یمن است میلیاردها دلار اسلحه میفروشد و به این جنایت افتخار میکند. آمریکا کشوری است که به فعالیت های ضد داعشی ایران انگ تروریسم وارد میکند و به طرز مسخره ای بدون مستند محکمه پسندی او را به حمایت از تروریسم متهم میکند و به خاطر آن تحریم های معتنی بهی را برای ایران تدارک میبیند.

مقدماتی باقی مانده است. مثل اینکه نمی شود سازمان ملل و آمریکا را از هم جدا دید. یا مثلا در خاورمیانه دل سازمان ملل و آمریکا برای مردم نسوخته است و صرفا تصمیم گیری ها بر اساس مصالح اسرائیل و دیگر هم پیمانان شکل میگیرد.

نا گفته نماند که سایر کشورهای غربی و به طور خاص اروپایی، در ومواقعی که بوی کباب به مشامشان رسیده است آن ها هم سوار قطار جنایات آمریکا و اسرائیل شده اند تا به نوایی برسند.

 

با نگاهی دقیق تر به آنچه که در سال های اخیر گذشته است به این نتیجه میشود رسید که همیشه ژست و ماهیت رفتار کشورهایی که از آن ها نام بردیم کاملا با هم فرق میکند. ژست انسان دوستانه گرفتن و بمب اتم منفجر کردن خنده دار به نظر می رسد. بر اساس همین خط مشی سازمان ملل به خاطر اسرائیل و با حمایت آمریکا کارشکنی هایی در حق فلسطین کرده است که هیچ گاه از خاطر مردم ستم دیده آن پاک نمی شود.

قبل از اینکه به اصل مطلب بپردازیم لازم به ذکر است که یاد آوری کنیم سازمان ملل بیش از نیم قرن است که با ژست حمایت از مردم فلسطین در کمال مرتبه حمایت از اسرائیل، سرزمین مادری فلسطینیان را دو قسمت کرد و نیمی از آن را به صهیونیست ها داد و هیچ گاه جلو زیاده خواهی ها و خونریزی های رژیم صهیونیستی نایستاد. این درحالی است که آمریکا در سیاست گذاری های موازی به برعکس جلوه دادن ماجرا میپردازد و رژیم صهیونیستی را در رسانه ها مورد ستم مردم اسرائیل جلوه می دهد.

دستمایه نگارش این گزارش روز جهانی همبستگی با مردم فلسطین است. روزی که توسط سازمان ملل نامگذاری شده است. سازمان مللی که در رنج کشیدن امروز مردم فلسطین نقش های بسزایی داشته و دارد.

 

 

بدعت تلخ 29نوامبر

29 نوامبر روزی است که هر ساله جهانیان همبستگی خود را با مردم مظلوم فلسطین تجدید می نمایند. در مجمع عمومی سازمان ملل متحد در روز ۲۹ نوامبر سال ۱۹۴۷ (۷ آذر ۱۳۲۶ خورشیدی) پیشنهادی به رأی گذاشته شد مبنی بر تقسیم سرزمین فلسطین و ایجاد دو کشور «عرب» و «یهودی» و برقراری یک حکومت ویژهٔ بین‌المللی در اورشلیم. یک سال بعد، یعنی در سال ۱۹۴۸، کشور نامشروع و نامعتبر اسرائیل ایجاد شد، ولی فلسطینی‌ها سال هاست منتظرند که استقلال سابق خود را به دست بیاورند.

آنچه در سال ۱۹۴۷ در مجمع عمومی سازمان ملل تصویب شد، قطعنامه ای موسوم به «طرح تقسیم فلسطین» بود که هدف آن پایان دادن به سلطه انگلستان و قیمومیت آن بر سرزمین فلسطین، خروج نیروهای انگلیسی از این سرزمین حداکثر تا ۱ اوت ۱۹۴۸، تقسیم سرزمین فلسطین به دو کشور «عرب» و «یهودی» حداکثر تا ‍۱ اکتبر ۱۹۴۸، تعیین مرزهای این دو کشور، و تعیین یک رژیم حکومتی بین‌المللی ویژه برای اورشلیم بود.

این قطعنامه که توسط کمیتهٔ ویژهٔ فلسطین تهیه و به مجمع عمومی ارائه شده بود، با ۳۳ رأی موافق (از جمله آمریکا و کانادا و اوکراین و لهستان و شوروی)، ۱۳ رأی مخالف (از جمله ایران و لبنان و عراق و هندوستان) و ۱۰ رأی ممتنع (از جمله جمهوری چین و انگلستان) به تصویب رسید.

صهیونیست‌ها و یهودیان که از ده‌ها سال پیش به این سرزمین مهاجرت کرده بودند، به‌طور عموم این قطعنامه را پذیرفتند، ولی دولت‌ها و رهبران عرب این قطعنامه و طرح تقسیم سرزمین فلسطین را به این علّت که ناقض اصل «حق تعیین سرنوشت ملّت‌ها» است که در منشور سازمان ملل آمده است، رد کردند. در تقسیم‌بندی پیشنهاد شده توسط کمیتهٔ ویژه، سهم دو بخش «عرب» و «یهودی» به ترتیب تقریباً ۴۰ درصد و ۶۰ درصد بود. از همان فردای تصویب قطعنامهٔ «طرح تقسیم فلسطین»، نبرد میان شبه‌نظامیان دو طرف آغاز شد.

مناقشهٔ اسرائیل (که یک سال بعد به عنوان کشور مستقل شکل گرفت) و فلسطینی‌ها از همین‌جا ریشه گرفت و آغاز شد. نخستین رودررویی، که به دورهٔ «نکبت» یا فاجعه معروف است، موجب بی‌خانمانی صدهزار فلسطینی و آوارگی آنها از وطن تاریخی‌شان شد که هنوز که هنوز است، بخش بزرگی از آنها در اردوگاه‌های پناهندگی در داخل سرزمین‌های فلسطینی و در کشورهای عربی دیگر ساکن‌اند.

در روز ۱۴ ماه مه سال ۱۹۴۸ دیوید بن‌گوریون رئیس «آژانس اسرائیل» استقرار دولت یهودی و کشور اسرائیل را اعلام کرد و یک سال بعد در مجمع عمومی سازمان ملل متحد به عنوان کشور عضو در سازمان ملل متحد پذیرفته شد. در ماه‌های اوّل همان سال ۱۹۴۸ در نتیجهٔ درگیری‌های میان شبه‌نظامیان مهاجر یهودی و فلسطینی‌ها و نیروهای مسلّح برخی از کشورهای عرب، در حدود ۷۵۰ هزار فلسطینی از خانه و کاشانهٔ خود آواره و به کشورهای مجاور پناهنده شد که هنوز نتوانسته‌اند به سرزمین مادری خود بازگردند. کشتار خونین ساکنان دهکدهٔ ۶۰۰ نفری «دِیر یاسین» به دست نیروهای مهاجر یهودی در ماه آوریل همین سال رخ داد.

با استقرار نامشروع کشور اسرائیل، و بدون کشور ماندن فلسطینی‌ها، «مسئلهٔ فلسطین» حل نشده باقی ماند. در ژوئن سال ۱۹۶۷، در پی جنگ «شش روزه» میان اعراب و اسرائیل، اسرائیل نوار غزه و زمین‌های کرانهٔ غربی رود اردن و از جمله اورشلیم شرقی، و نیز صحرای سینا در مصر و بلندی‌ها جولان در سوریه را نیز اشغال کرد. در این جنگ، دست‌کم ۵۰۰ هزار فلسطینی دیگر از خانه و کاشانه آواره شدند، که نیمی از آنها برای دوّمین بار پس از سال ۱۹۴۸ بود که آواره می‌شدند. پس از پایان این جنگ بود که اسرائیل ساختن شهرک‌های اسرائیلی در سرزمین‌های اشغالی فلسطین را آغاز کرد.

 

 

روز همبستگی با مردم فلسطین

همانطور که در مطلب بالا به آن اشاره شد، روز ۲۹ نوامبر بدعت تجزیه کشور فلسطین گذاشته شد. این خیانتی بود که سازمان ملل با رویکرد های حمایتی خودش از رژیم صهیونیستی مرتکب شد. از آنجایی که سنت این سازمان و فرماندهانش ژست گرفتن های مخالف عملکردشان است قطعنامه های بعدی صادر شدند.

قطعنامه‌های شمارهٔ ۲۴۲ (۲۲ نوامبر سال ۱۹۶۷) و ۳۳۸ (۲۲ اکتبر سال ۱۹۷۳) شورای امنیت سازمان ملل متحد، کارپایهٔ یک صلح عادلانه و پایدار را ترسیم کردند و خواهان گفتگو برای دستیابی به این صلح شدند.

در سال ۱۹۷۴، مجمع عمومی سازمان ملل متحد «سازمان آزادی‌بخش فلسطین» (ساف، PLO) را به عنوان نمایندهٔ مردم فلسطین به رسمیت شناخت و این سازمان را به تنها به عنوان «ناظر» در سازمان ملل متحد پذیرفت. این در حالی است نام نا مشروع اسرائیل سال ها پیش از این در کشورهای عضو سازمان ملل دیده میشد.

در سال ۱۹۷۵، مجمع عمومی سازمان ملل متحد «کمیتهٔ اعمال حقوق مسلّم مردم فلسطین» را تشکیل داد که هنوز هم به کار خود ادامه می‌دهد. کوبا، هندوستان، آفریقای جنوبی، افغانستان و ترکیه از جمله اعضای این کمیته‌اند که در مجموع ۲۵ عضو دارد.

در سال ۱۹۷۷، مجمع عمومی سازمان ملل متحد روز ۲۹ نوامبر را «روز بین‌المللی همبستگی با مردم فلسطین» اعلام کرد تا وارد فاز جدید سیاست های یک بام دو هوایی شود. جالب اینجاست که دقیقا در همان روزی که 30 سال قبلش فلسطین را دو قسمت کردند و مردم آن را آواره نمودند برای همین مظلومان روز همبستگی تعیین میکنند. چیزی که مطابق با خط مشی های غرض ورزانه امپریالیسم و اعوان و انصار آن است.

اشغال فلسطین و جنایات سازمان یافته و ضدانسانی مستمر رژیم صهیونیستی علیه ساکنان این سرزمین مقدس، منشاء ایجاد و تداوم یکی از طولانی ترین بحرانهای جهانی گردیده است؛ بحرانی که نه تنها ریشه بسیاری از دیگر مشکلات و بحرانها در خاورمیانه و جهان اسلام است، بلکه یکی از سرچشمه های اصلی ناامنی و بی ثباتی در عرصه جهانی بشمار می رود. این معضل به دلیل رویکردهای مبتنی بر استانداردهای دوگانه جامعه جهانی نسبت به حقوق مشروع و مسلم ملت فلسطین و مشروعیت بخشی به اشغالگری و تداوم نقض فاحش قواعد شناخته شده حقوق بین الملل و اصول و مبانی حقوق بشر از سوی رژیم صهیونیستی علیه فلسطینیان بی پناه، همچنان حل نشده باقی مانده است.

در دهه های اخیر همزمان با فرارسیدن روز جهانی همبستگی با مردم فلسطین جهانیان شاهد تلاشهای گسترده بین المللی در حمایت از مردم فلسطین و انزجار از رژیم اشغالگر قدس هستند . در این چارچوب سازمان ملل نیز با صدور قطعنامه هایی ضمن تاکید برحق فلسطینیان درتعیین سرنوشت، تداوم سیاستهای اشغالگرانه و توسعه طلبانه رژیم صهیونیستی در منطقه را محکوم می کند. دقت کنید! فقط محکوم میکند. بدون هیچ ضمانت اجرا و تهدید و اقدام متناسب دیگر. این سازمان همان سازمانی است که بخش های مختلف آن علیه اقدامات صلح جویانه حق طلبانه ایران تحریم های بی حد و حصری را به آن عارض داشته است.

 

 

*** روز بین المللی همبستگی با مردم مظلوم فلسطین از باب اینکه ممکن است موجب بیداری بیشتر مردم جهان و کمک معنوی به گرفتاری پر ماجرای فلسطینیان شود برای ما از جایگاه ویژه ای برخوردار است. این در حالی است که معتقدیم به هیچ وجه سازمان های بین المللی و کشورهای قدرتمند تر حرکت موثری در راستای اصلاح امور فلسطین و جبران حقوق ضایع شده آن ها نمیکنند، زیرا ارتباطات رژیم صهیونیستی با امپریالیسم به قدر کافی روشن و شفاف می باشد.

روز قدس، روزی امام خمینی رحمت الله علیه به ما آموخت که حل مسئله فلسطین با فریاد بر سر اسرائیل جنایت کار امکان پذیر است نه دست و پازدن لای قطعنامه ها، نزد ما از اهمیت ویژه تری برخوردار است. ما هر ساله در روز جهانی قدس نشان میدهیم که فلسطین تنها نیست. شاید مهمترین و صمیمانه ترین همبستگی با مردم فلسطین، از جانب مردم ایران باشد.

امام خمینی(ره) در هفتم اوت 1979، با فریاد رسای خود، آخرین جمعه ماه مبارک رمضان هر سال را به عنوان روز جهانی قدس نامید به عنوان روزی که مردم کشورهای عربی و اسلامی برای بیان خشم و انزجار و اعتراض خود به عملیات پاکسازی نژادی و یهودی کردن قدس و تمام آثار اسلامی سرزمین فلسطین به خیابان ها و میادین بیایند.

انتهای پیام
اتاق خبر انتها

افزودن دیدگاه جدید

  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید در وب سایت منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.